Nepal History

खै ! के भनेर सम्बोधन गरौं, मलाइ नै थाहा छैन ।


मैले धेरै सोचेर तिम्रो नाममा यो पत्र लेख्दै छु । मलाइ आशा छ तिमी र तिम्रा घरका अरुलाईपनि आरामै होला । तिमी र समाजको अगाडी त म चरित्रहिन महिलाको रुपमा चिनिएकी छु होला । तर मेरो बाध्यतालाई सायद बुझ्ने कोसिस गर्ला समाजले । म आज यो पत्र मार्फत केही कुरा सुनाउँदैछु । कृपया पूरै पढिदेउ है ।


तिमीसँग मेरो पहिलो भेट मेरै माइती घरमा मेरो हात माग्न आएको दिन भएको थियो । कक्षा ८ मा पढ्दा पढ्दै विहे पछि पनि पढाउने कुरा सुनेर मेरा बाआमाले सहमति जनाएका थिए । मलाइ त्यो बेला विहे गर्न मन थिएन । तर के गर्नु म १७ वर्ष भैसकेको पीर मेरो बाआमालाइ निक्कै थियो । नभन्दै त्यसको महिना दिनमै म बेहुली भएर तिम्रो घरको आगनमा पहिलो पटक पाइला टेकेकी थिएँ । कहिल्यै नदेखेको , नभेटेको मान्छेसँग कसरी जिन्दगी बिताउने यस्तै तर्कना खेलिरहेको थियो मेरो मनमा ।
नयाँ ठाउँ, नयाँ मान्छे र नयाँ नाता जोडिएको थियो मसँग । नयाँ बुहारी यसो गर उसो गर भनेर तिम्री आमाले मलाई सिकाइरहनुभएको थियो । तर म भित्रिएको हप्ता दिन देखिनै किन हो आमाको व्यवहार बदलिएको जस्तो लाग्यो । कहिले यो भएन त कहिले त्यो भएन भन्दै मुख विगार्नुको कारण त मैले माइतीबाट दाइजो नल्याउनु पो रैछ अलि पछि थाहा पाएँ । गरिब माइती अलि अलि भएको सम्पति नि दिदीहरुको विहेमै सकिएको थियो ।
मैले तिम्रो मुख पनि राम्रोसँग देख्न पाइन । तिमी विहान ८ बजे उठ्दा म मेला पुगिसकेको हुन्थें । घर फर्किदा तिमी गाउँ डुल्न हिडिसकेका हुन्थेउ । बेलुकाको खाना खाने समयमा झुलुक्क अनुहार देखिन्थ्यो तिम्रो । म जुठा भाडा गरेर कोठा पुग्दा कहिले त निदाइ सकेका हुन्थेउ तिमी । यसरी नै तिमीलाई जति खेर यौन इच्छा लाग्यो जागेर कोट्याउन थाल्थेउ म भने तिम्रो लागि सदावहार तयार हुनुपथ्र्यो त्यहाँ मेरो भावनाको कुनै सुनुवाइ हुने ठाउँ नै थिएन ।
मैले बारम्बार अव पढ्न जान्छु भन्दा यो भन्दा पढेर के गर्नु ? मेरो छुट्टी सकिन लाग्यो ।विदेश गएर धेरै पैसा ल्याउँछु अनि तिमीलाइ पनि पसल खोलिदिउँला भन्दै फकाएका थियौ । मलाइ त पुर्ण विश्वास थियो । तिमीले मलाई धोका दिन सक्दैनौ भनेर । विहे गरेको ६ महिनामै तिमी कतार जादाँ जत्ति मिठो सपना सोचेकी थिएँ त्यो त केवल वालुवाको महल भएछ आखिर ।
विदेश गएको केही समय त तिमीले पनि फोन सम्पर्क गरेर आशु झर्दा सम्झाउने गरेका थियौ । तिमी विदेश गएपछि मैले घरमा पाएको दुःखको भकारी तिमीलाई यो पत्रवाट बुझाउन सायद सक्दिन होला । घरमा तिम्रो आमाको मन मैले कहिल्यै बुझाउन सकिन खै किन हो मलाइ देख्ने वित्तिकै उहाँको मुखमा रिसको बाढी उर्लेर आएको जस्तो लाग्थ्यो ।
जव तिमी विदेश गएको २ वर्षमा अव छिट्टै घर आउछु होला भनेको भोलिपल्ट देखी सम्पर्कविहिन भयौ, मेरो जिन्दगीको बाटो मोडियो । हुन त तिमी सम्पर्कमा भए पनि तिमीले मलाई एक पैसा पठाएनौ । जति खर्च पठाए पनि आमाले मलाइ लुगा धुने सावुन किन्ने बाहेक अरु कुनै पैसा दिनुभएन ।
बजारमा साथीहरुसँग भेट हुँदा ‘विदेशिकी स्वास्नी कत्ति लोभ गर्छेस् ? कति एउटै कुर्ता लगाएको यसपालि त बजारमा यस्तो फेसन आको छ, उस्तो फोन आको छ भन्दै उल्ली बिल्ली पार्दा उनीहरुलाई दिने कुनै जवाफ थिएन मसँग । दसैंमा एक जोर लुगा पाउने मेरो भागपनि तिमी सम्पर्कमा नआएदेखी खोसिएको थियो ।
आमाले बारम्बार तेरो लाग्नेले पैसा पठाए पो दिनु भन्दै झर्किन थालेपछि मैले कहिल्यै कुनै आश नै राखिन उहाँसँग । हुँदा हुँदा तिमी सम्पर्कमा नआएको पनि २ वर्ष बित्यो । गाउँघरमा कहिले आउँछ तिम्रो श्रीमान ? भन्दै सोध्नेको संख्या बाक्लिँदै थियो । म तिम्रो घरमा घरको कुकुर भन्दा पनि पल्लो स्तरको भए जस्तो ठान्थें ।
कुकुरलाई आमाले बोलाइ बोलाइ भात खान दिनु हुन्थ्यो तर मलाइ कहिल्यै खाए नखाएको सोध्नु भएन । झिकेर खान मन लागे खान्थें नलागे भाडामै बासी हुन्थ्यो । मैले बोलाए एकोहोरो बोल्नु हुन्थ्यो नत्र उहाँले खासै बोलाउनु भएन । पछिपछि खै किन हो मलाई देख्ने बित्तिकै फलानाकी स्वस्नी पोइल गइ रे भन्दै मलाई नै ब्याङग्यातत्मक ढङ्गले गाली गरे जस्तो लाग्थ्यो ।
तीजमा माइती जाँदा झण्डै दुई महिना बसेकी थिएँ । तर आमाले ‘घर गरेर खान नसकेर माइती बसी भन्छन, ज्वाइँ एक दिन त घर कसो नफर्केलान जा तेरो घर भनेकै तेरो लोग्नेको घर हो’ भन्नुहुन्थ्यो । आमाले यसो भन्दा साह्रै रुन मन लाग्थ्यो । घरमा सासुको व्यवहार सम्झे अनि माइतीको इज्जत पनि ।
फेरि भाइले आर्मीमा जागिर खान थालेको थियो । उ पनि घर आएको थियो । उसले भन्यो ‘घर जा बरु म २० हजार रुपैयाँ दिन्छु केही व्यपार गर ।’ आँसु पुछ्दै भाइलाई हुन्छ भनेर माइतीबाट बाटो लागेँ ।
साँझ परिसकेको थियो । घरमा आमा भात खाँदै र ससुरा बुवा भैंसीको थला तिर हुनुहुन्थ्यो । आमाले रिसाउँदै भन्नुभयो, ‘उतै बसेको भए भैहाल्थ्यो नि, जुन केटासँग हिमचिम छ उहीसँग बस ।’
मैले आमालाई सम्झाउने कोसिस गरें ‘के भन्नु भाको आमा, म माइतीबाट आउँदैछु कुन केटा सँग के छ र ?’ मैले आमालाई सम्झाउने कोसिस गरेपनि आमा झन जँगिनुभयो, ‘मुख नचला, जुन बाटो आको हो त्यही बाटो लाग ।’ तर ससुराले टाउको हल्लाउँदै कोठातिर जान इसारा गर्नुभयो । म कोठा लागेँ ।
तिमी सम्पर्कमा नआएको ६ वर्ष बितिसकेको थियो । मैले धेरै पटक तिमिलाई फोन गरें तर सम्पर्क हुन सकेन । भाइले दिएको २० हजार रुपैयाँ खाटमुनी टिनको बाक्सामा थियो । त्यो पैसाले के गर्ने कुनै योजना बनाएकै थिइनँ ।
जसको निम्ती मैले सबै त्यागेर आएको थिएँ उसको कुनै खवर छैन । तर गाउँघरमा आ–आफ्नै अड्कल काट्थे । कसैले उतै विहे गरेर बसेको होला । कसैले जेल परेको पो छ कि । अनि कसैले त मर्‍यो होला पनि भन्थे । तिम्रो बारेमा मात्रै अड्कल काट्दैनथे मलाई ‘तिमी पनि आफ्नो बाटो लाग’ भन्दै सुझाव पनि दिन्थे ।
आमाले भने मलाई रात दिन कचकच गर्नु हुन्थ्यो । घाँस काटेर आउँदा नि किन ढिला आइस कोसँग लागेकी छेस् ? मेलापातमा कसैसँग हाँसेबोले बेलुका घरमा बसिसक्नु हुन्नथ्यो । आमाको यस्तो ब्यबहारले मलाई दिक्क लागिसकेको थियो ।
मैले तिमीलाई खोज्न माइतीको दाइ कतार जादा फोटोपनि दिएको थिएँ । तर उहाँले केही पत्ता लाउन सक्नुभएन छ । म भने तिम्रो पर्खाइमा रात दिन रोएरै बिताइरहेको थिएँ । तर तिमी के कारणले सम्पर्कमा आएनौ मलाइ थाहा भएन ।
माइतबाट ल्याएको पैसा १५ दिन पछि हेर्दा थिएन । त्यो पैसाले आपतमा केहि गर्न सक्छु भन्ने आँट दिएको थियो । तर त्यो पनि हरायो । त्यसपछि त्यो घरमा बस्न मन लागेन । माइतपनि जान सकिन । काठमाडौंमा भएकी गाउँकै साथीकोमा गएँ । आखिर उही त थी जसले कहिलेकाहीं दुखेको घाउमा मल्हम लगाइदिन्थी । घरमा माइत जान्छु भनेर कानको मुन्द्रा बेचेर काठमाडाै‌ साथीकोमा गएँ ।
उसले गार्मेट कम्पनीमा काम खोजिदिएकी थिई । दिनभर काम गरेर साँझ उसकै कोठामा बस्थें । तर एउटै कोठामा बस्न साह्रै असहज लाग्थ्यो । उसले त कहिल्यै केही भनिन । तर म सँगै बस्दा उसको श्रीमान खुसी थिएन जस्तो लाग्यो ।
अनि काम गर्ने ठाउँ नजिकै कोठा भएको जानकारी गार्मेन्टका साइला ठेकेदारले गरेपछि मैले आफ्नो बसाई यता सारेको थिएँ । साइला पनि निकै सहयोगी थिए । काम गर्ने सिलसिलामै म निक्कै बिरामी भएको थिएँ । मेरो शरीरमा रगत कम भएर म मर्ने अवस्थामा पुग्दा पनि उनैले रगत दिएर मेरो ज्यान जोगाएका थिए । मेरो पेटमा पानी जमेर म धेरै दिन थला पर्दा मेरो ख्याल गर्नका लागि उनकी बहिनीलाई समेत गाउँबाट बोलाएका थिए ।
खै किन हो ! आफू बिरामी भएको खवर माइतीलाई पनि सुनाइन । काठमाडौंमा काम गर्न आएको खवर भने सुनाइसकेको थिएँ । बिरामी भएर उठेपछि पनि साइलाले अहिल्यै काम गर्नु पर्दैन । म पैसा दिन्छु । पछि काम गरेर तिर्दा हुन्छ भनेपछि झण्डै ३ महिना म काममा गइन । साँइलाले दैनिक फलफुल र औषधी लिएर आउँथे । मैले पनि आफ्नो विगतको बारेमा सवै कुरा सुनाएको थिएँ, र उनले पनि । उनको पनि कहानी मिल्दो जुल्दो रहेछ ।
उसले मलाई मन पराइसकेका रहेछन् । ‘म तिमीलाई माया गर्छु । के तिमी मसँग बिवाह गर्न राजी छौ ?’ भनेर सोधे । आखिर तिम्रो कुनै खुटखबर थिएन । तिम्रो घरमा पनि मलाई राम्रो गरेनन् । बस्न खान नदिएपछि आखिर तिम्रो घर छाडेर हिँडिसकेको थिएँ । यस्तो अवस्थामा मैले उसको प्रश्ताव स्वीकारें । अनि हामीले मन्दिरमा गएर दोस्रो पटक विवाह गर्‍यौं ।

त्यसपछि मलाई समाजले कुन नजरले हेर्छ मलाइ मतलव छैन । तिमी कहा छौ या छैनौ नि मलाई थाहा छैन । मैले तिमीलाई कुरेर करिव ७ वर्ष बिताएको थिएँ । तिमी आउने आश हराएपछि मैले खुसी खोज्न थालेको थिएँ । जुन खुसी साइलो ठेकदारसँगको नयाँ जीवनसँगै सुरुभयो । तिमीसँगको नाता सधैंका लागि तोडियो ।
अहिले म खुसी छु । र मलाई लाग्छ तिमीपनि दुःखी छैनौ होला ! सायद मेरो यो वाध्यतालाई समाजले आफ्नै हिसावले व्याख्या गरिसकेको होला । मलाई अर्को बिवाह गर भनेर उस्काउनेहरुले नै अहिले मेरो कुरा काटिरहेका होलान् । यस्तै बाध्यताले महिलाहरुले दोश्रो बिवाह गर्छन् तर समाजले त्यो बाध्यता बुझ्दैन, र खोज्दैन पनि । मात्र महिलाहरुलाई चरित्रहिन भन्दै फट्याईं ठान्छ । देख्छ पनि त्यहि । उनीहरुलाई मेरो भन्नु केहि छैन ।
भन्नु छ त तिमीलाई । तिमीसँग धेरै कुरा गर्न मन छ । प्रष्ट पार्न चाहान्छु मेरो वाध्यता । अनि थाहा पाउन मन छ तिमी एक्कासि हराउनुको रहस्य । तर अव म तिम्रो र तिमी मेरो रहेनौ । त्यसैले भेटेर यी सब कुरा सुनाउन संभव नभएपछि यो पत्रको सहारा लिएँ ।
उही तिम्री पहिलाकी श्रीमती, अहिले कसैकी ।
(कतारमा हराएका श्रीमानलाई रामेछापकी एक महिलाको अन्तीम पत्र) : प्रस्तुती सिर्जना बस्नेत,रामेछाप । )
Source : UjyalloOnline

काठमाडौँ, २३ मङ्सिर । आफूअघिको ट्रकलाई उछिनेर अघि बढ्न खोज्दा पूर्वगृहमन्त्री माधवप्रसाद घिमिरेको जिप दुर्घटना भएको निष्कर्ष छानबिन समितिले निकालेको छ ।

घिमिरेको गत असोज ९ गते पारिवारिक भ्रमणका क्रममा मुस्ताङबाट पोखरा हुँदै काठमाडौँ आउन लाग्दा चितवनको दारेचोक गाविस घोप्टेभिरमा भएको जिप दुर्घटनाका सम्बन्धमा पूर्वप्रहरी महानिरीक्षक कुवेरसिंह रानाको संयोजकत्वमा गठन भएको छानबिन समितिले सो निष्कर्ष निकालेको हो ।

समितिले पूर्वमन्त्री घिमिरेले जिप आफँैले चलाउनुभएको तथा दुर्घटनामा अन्य पक्षको हात नरहेको र यसलाई दुर्घटनाकै रुपमा लिनपर्ने रायसहितको प्रतिवेदन आज उपप्रधान तथा गृहमन्त्री विमलेन्द्र निधिलाई बुझाएको छ ।

प्रतिवेदन बुझाउँदै संयोजक रानाले भन्नुभयो, “उहाँको जिपले आफूअघिको ट्रकलाई उछिन्दै अघि बढ्न खोज्दा विपरीत दिशाबाट अर्को ट्रक आएपछि ठोक्किनबाट जोगिन खोज्दा अनियन्त्रित भई त्रिशूली नदीमा खसेको देखिन्छ ।

दुर्घटनाको समयमा चालककारुपमै रहनुभएका पूर्वमन्त्री घिमिरेले ‘ब्रेक’ नलगाएको अनुमानसमेत गरिएको छ । गत असोज ११ गते १५ दिनभित्र प्रतिवेदन दिनेगरी छानबिन समिति गठन गरिएको थियो ।

सो क्षेत्र दुर्घटना बढी हुने क्षेत्र भएका र सोहीअनुरुपको सावधानीका लागि सवारी चिह्नसमेत राखिए पनि त्यसको पालना नभएको देखिएको प्रतिवेदनमा औँल्याइएको छ । दुर्घटनाको समयमा सशस्त्र प्रहरीका हवल्दारसमेत रहेका चालक विष्णु राईले पूर्वमन्त्री घिमिरेले जिप चलाउँछु भनेपछि आफूले छोडेको र दुर्घटनाको बखत आफू निदाएको बताएको प्रतिवेदनमा उल्लेख छ ।

जिपमा सवार सातमध्ये चालक राई मात्रै बाँच्नुभएको थियो । पूर्वमन्त्री घिमिरेसहित उहाँका आमा, दुई भाइको मृत्यु भएको थियो । प्रतिवेदन बुझ्दै उपप्रधानमन्त्री निधिले दुर्घटना दुःखद भएको बताउँदै प्रतिवेदनले दिएका सुझाव कार्यान्वयन गरिने प्रतिबद्धता व्यक्त गर्नुभयो ।

Road accidents are undoubtedly the most frequent and, overall, the cause of the most damage. The reasons for this are the extremely dense road traffic and the relatively great freedom of movement given to drivers. Accidents involving heavy goods vehicles (especially coaches and lorries with trailers) occur all too frequently despite caIls for responsible behaviour, for respect of the loading regulations and the highway code, as well as the obligation for drivers to adapt their speed, which affects stopping distances, to the traffic and weather conditions (rain, ice, fog, etc.). The prevention of road accidents is also extremely important and will be ensured by strict laws, by technical and police controls, ongoing training for drivers (especially those involved in the transport of dangerous substances) and, if need be, by legal and administrative penalties for those responsible

Shatkon Arts In director Pradeep Bhattarai’s Jatra, three men get their hands dirty when a sac of stolen money lands at their doorstep. The three, each of whom are struggling to make ends meet in Kathmandu’s ancient business neighbourbood of Asan, find themselves increasingly affected by the complotting. It’s a classic case of dilemma, a tale of greed and aspiration that has been told numerous times. As is the case with Jatra, once comedy is put into the mix, there’s always a great chance of hilarity getting into the way of narrative traction, something which only the tv novellas of MaHa duo seemed to have cracked the balance of. But Jatra’s jokes are funny and are so in a very refreshing way. Thanks to Rabindra Jha (the one with the funny bone in the trio), you will see the phrase ‘Nai Nabhannu La’ in a completely different light. 

काठमाडौं: मकाउलाई हराउँदै नेपालले एएफसी सोलिडारिटी कप फुटबलको उपाधि उचालेको छ। मलेसियाको कुचिङस्थित नेगेरी स्टेडियममा मंगलबार साँझ भएको खेलमा फिफा बरियतामा १० स्थान तल रहको मकाउलाई १-० गोल अन्तरले हराउँदै नेपालले उपाधि उचालेको हो। योसँगै नेपालले अन्तर्राष्ट्रिय उपाधिमा ह्याट्रिक गरेको छ।

नेपालका लागि खेलको ३० औं मिनेटमा सुजल श्रेष्ठले गरेको गोल नै निर्णायक बन्यो। भरत खबासले मिलाएको उत्कृष्ट पासमा सुजलले लोभलाग्दो हेडर गोल गरेका थिए।

कुल सात टोली सम्मिलित एएफसी सोलिडारिटी कपमा नेपाल लाओसलाई टाइब्रेकरमा ३-० गोल अन्तरले हराउँदै मकाउसँगको भेट पक्का गरेको थियो।

कुल सात टोली सम्मिलित एएफसी सोलिडारिटी कपमा नेपाल र मकाउ दुवै अपरातित रहँदै फाइनलमा पुगेका थिए । तीन टोली सम्मिलित समूहगत चरणको खेलमा नेपाल समूह ‘ए’ को विजेता बनेको थियो । मकाउ समूह ‘बी’ को विजेता टोली हो ।

सेमिफाइनलमा नेपालले लाओसलाई टाइब्रेकरमा ३–० गोलले हराउँदै फाइनलको यात्रा तय गरेको थियो । मकाउले भने सेमिफाइनलमा ब्रुनाईलाई ४–३ गोलले हराएर फाइनलमा नेपालसँगको भेट पक्का गरेको थियो ।

नेपालले समूहगत चरणको पहिलो खेलमा टिमोर लिस्टेसँग गोलरहित बराबरी खेले पनि दोस्रो खेलमा ब्रुनाईलाई ३–० गोलले हराउँदै विजेताका रूपमा सेमिफाइनलमा पुगेको हो ।

Born on December 28, 1945 at Narayanhiti Royal Palace, King Birendra Bir Bikram Shah Dev ruled Nepal since 31 January, 1972 to 1 June, 2001 when he was victimized in the Royal Nepalese Massacre said to be carried by his eldest son the then Crown PrinceDipendra Bir Bikram Shah Dev. King Birendra is the most internationally known Nepalese king in the history of modern Nepal.

He was also the first Nepalese monarch to receive a formal education and had spent eight years studying at St Joseph’s College in Darjeeling, India. His father ascended the throne on 13 March 1955, after the death of his grandfather King Tribhuvan and it was then, that he was declared the Crown Prince of Nepal. King Birendra enrolled at Eton College in the United Kingdom in 1959 and he returned to Nepal after studying here until 1964.

२०० बर्ष अघी बनाइएको सुगौली सन्धि अनुसार नेपाल र भारतको सिमानामा फेरबादल भएको पुष्टी.१५० बर्षमा खारेज हुने गरी बनाइएको उक्त सन्धिको नियम किन पालना गरिएको छैन,बर्षौदेखी सिमाना मिच्दै आएका भारतको षड्यन्त्र अब पर्दाफाश हुदै.कसरी फिर्ता हुदै छन् सिक्किम र दार्जीलिंग,हेर्नुस भिडियोमा==>

The Treaty of Sugauli (also spelled Sugowlee, Sagauli and Segqulee), the treaty that established the boundary line of Nepal, was signed on 2 December 1815 and ratified by 4 March 1816 between the East India Company and King of Nepal following the Anglo-Nepalese War of 1814-16. The signatory for Nepal was Raj Guru Gajraj Mishra aided by Chandra Sekher Upadhayaya,the signatory for the Company was Lieutenant Colonel Paris Bradshaw. The treaty called for territorial concessions in which parts of Nepal would be given to British India, the establishment of a British representative in Kathmandu, and allowed Britain to recruit Gurkhas for military service. Nepal also lost the right to deploy any American or European employee in its service (earlier several French commanders had been deployed to train the Nepali army). Under the treaty, about one-third of Nepalese-controlled territory was lost including all the territories that the King of Nepal had won in wars in the last 25 years or so such as Sikkim in the east, Kumaon Kingdom and Garhwal Kingdom (also known as Gadhwal) in the west and much of the Teraiin the south. Some of the Terai lands were restored to Nepal in 1816. More Terai lands were restored to Nepal in 1860 to thank Nepal for helping the British to suppress the Indian rebellion of 1857

unlawful sexual intercourse or any other sexual penetration of the vagina, anus, or mouth of another person, with or without force, by a sex organ, other body part, or foreign object, without the consent of the victim. 2. statutory rape.

टेनेसे–जर्जिया बोर्डरको हाइवेमा दुई व्यक्ति सवार मोटरसाइकल सन् २०१६ को अक्टोबर १५ तारिखमा दुर्घटना भयो । दुईजनामध्ये एककोको घटनास्थलमा मृत्यु भयो भने ४१ वर्षीय केभिन भने बाँच्न सफल भए । उनी चट्टानी पहाडको १०० फिट मुनी हुत्तिए । दुर्घटनामा उनी सख्त घाइते भए । उनी जुन ठाउँमा थिए त्यहाँ फोनको नेटवर्क थिएन । उनलाई ३० घण्टापछि कसैले उद्धार गर्यो ।

उनी आफू त्यहाँ नै मर्ने सोचेर आफ्ना आफन्त र परिवारका लागि अन्तिम सन्देश फोनमा रेकर्ड गराए । उद्धार भएपछि पछि उनले अनलाइनमा पोष्ट गरे ।

दुर्घटनाले उनको दुईवटै फोक्सोमा प्वाल पारेको छ । उनको १२ वटा करङ १७ ठाउँमा भाँच्चिएको छ र मेरुदण्डमा पनि चोट लागेको छ । भाग्यवश, यस्तो लाग्छ कि उनी यो दुर्घटनामा बाँच्नेछन् ।

Prachanda who was walking for the war in our history has become the prime minister for the second time. He was a person filled with lots of hidden truth. People never knew him in real as he was just a name for that war those days.

In those days there was a war on which lots of people were k!lled and he was the head of that war and after that he participated on the politics being Puspakamal Dahal.

He troubled a lot and every people has the note of their heart and it’s been the history as well and the history never d!es. Here is the video where you can see him walking with the army on those days when the war was on Nepal.
Here in this video you can see him along with the people in a army dress and he is leading them and on this video you can see him walking along with the female. But it is not clear that what is the video about and when is this video snapped. This video is been published on Facebook and it is getting viral and here is the video where you can see him walking as a normal person leading the army.

एजेन्सी । यौनको विषयमा विश्वमा समय समयमा अनुसन्धानहरु भइरहेका हुन्छ । यौन मानव जीवनको अत्यान्त चासोको विषय भएका कारण पनि यी विषयहरुमा अध्ययन पनि निकै हुने गरेका छन् ।
कतिपय यस्ता शोध अध्ययनहरु भएका छन् जुन कुरा हामीलाई सुन्दा पनि अचम्म लाग्छ । ती शोध अध्ययनहरुले निकाल्ने नतिजा पनि झन अनौठो लाग्ने खालका हुन्छन् ।
पुरुषको यौन क्षमताको विषयमा विश्वव्यापी रुपमा चर्चा भइरहेका हुन्छन् । यौन क्षमताकै कारण पनि वैवाहिक जीवनसमेत तहस नहस हुने भएका कारण पुरुष यौन क्षमतामा स्वयम् पुरुषहरु नै चिन्तित रहने गर्छन् ।
पछिल्लो समय वैवाहिक जीवनमा गाँसिने युवतीहरुले पनि आफ्नो पार्टनरले भरपुर यौन आनन्दा दिलाउन सक्ला या नसक्ला भनेर सोचमग्न हुने गरेका पाइन्छन् ।
यस्तै जिज्ञासाहरुलाई मेटाउन केहीसमय अघि अमेरिकाको फ्लोरिडा विश्वविद्यालयले पुरुषको यौन क्षमता कति छ भनेर थाहा पाउन विधिबारे अनुसन्धान गरेको थियो ।
उक्त अध्ययन अनुसार पुरुषको साहिँली औलाबाट उसको यौनक्षमता थाहा हुने नतिजा सार्वजनिक भएको छ ।
यो नतिजा सार्वजनिक भएसँगै अब पुरुष वा महिलाले आफ्नो पार्टनरको यौन क्षमता कस्तो छ भनेर थाहा पाउन सक्ने भएका छन् । जुन कुरा पुरुषको साहिँली औलाले निर्धारण गर्ने अध्ययनले बताएको छ ।
उक्त अध्ययन अनुसार साहिँली औँला लामो हुने पुरुषमा यौनचाहना बढि हुने र महिलाप्रति बढि आकर्षित हुने तथ्य पत्ता लगाइएको छ । पुरुषको साहिँली औलाकोलम्बाइले शुक्रकिटको संख्या, यौनमा आक्रामक व्यवहार , यौन अनुकुल र यौनका बेला गरिने पाक क्रिडा सँग सम्बन्धित रहेने गरेको तथ्य पत्ता लगाएको छ ।
अनुसन्धानकर्ताहरुका अनुसार जुन पुरुषको साहिँली औँला चोर औँलाको तुलनामा लामो हुन्छ त्यो पुरुष उतिधेरै कामुक हुन्छ । अर्थात साहिँली औला लामो हुने मान्छे बढि यौनातुर हुने वा उसमा बढि यौनको चाहना उत्पन्न हुने हुन्छ ।
त्यस्तो लोग्ने मानिसमा शुक्रकिट र हर्मोनको उत्पादन पनि बढि हुने भएकाले यौनमा बढि आक्रामक हुने र यौनक्रिडामा बढि लिप्त हुन चाहने खालको हुन्छ ।
गर्भको शिशुमा टेस्टेस्टेरोनको मात्रा बढि भएमा जन्मजात रुपमै उसमा साहिँली औँला लामो हुने र पछि परिपक्व हुँदै जाँदा त्यस्तो पुरुष बढि यौन क्षमताको हुने अनुसन्धानकर्ताहरुको भनाइ छ । साहिँली औलामा सेक्स हर्मोनका रिसेप्टरहरु हुने अनुसन्धानले देखाएको छ ।
याे अाैंला लामाे हुने पुरूषहरू महिलालाइ अत्याधिक माया गर्ने स्वभावका हुने पनि अध्ययनले देखाएकाे छ ।

सेक्स प्राकृतिक पक्ष हो र यो अपरिहार्य छ । एक अर्कामा समन्वय, समझदारी र सौहार्दपूर्ण वातावरणमा गरिएको सेक्सले मानिसको जीवनमा सकारात्मक असर पुर्याउँदछ ।
पार्टनरको भावना बुझेर र तरिका मिलाएर गरिएको सेक्सले बढि आनन्द दिने गर्दछ तर, सही समय नआई
चालिएको कदमले पुरै सेक्स मुड नै बिगार्न सक्दछ । सेक्स मुड नबिग्रियोस् भन्ने चाहनुहुन्छ भने यी कुराहरु नगर्नुहोस्ः १।
किस नगर्नेः धेरै मानिसहरु प्रायः महिलाले सेक्स गरिरहेको बेला आफ्नो पार्टनरलाई किस गर्दैनन् । सेक्स गर्दा किस गर्न नमिलेर हुनसक्छ अथवा उनीहरुलाई क्लाइमेक्स पुग्न हतार भएर पनि किस नगरिरहेका हुनसक्छन् । तर, सेक्स गर्दा किस गर्नुलाई उपयुक्त मानिन्छ किनभने यसले एकअर्कामा मायाको भावना ल्याउने गर्दछ । २।
आफ्नो पार्टनर तयार हुनुपूर्व टोक्नुः धेरै मानिसहरुले सेक्सको मामलामा आफ्नो पार्टनर वाइल्ड नै मनपराउँछन् तर, आफ्नो पार्टनर सेक्सका लागि तयार हुनुपूर्व नै शरीरको कुनै पनि भागमा टोक्नुभयो भने दुखाई र असजिलोपनले गर्दा पूरै सेक्स मुड अफ हुनसक्छ त्यसकारण आफ्नो पार्टनर पूरै उत्तेजित भएपछि मात्र उनको कान, कुम, घाँटी र शरीरको अरु भागमा टोक्ने गर्दा राम्रो
हुन्छ ।
३। आनन्द दिने शरीरका भाग बिर्सनुः यौनाङ्ग चलाउँदा यौनसन्तुष्टि प्राप्त हुने कुरा सबैलाई थाहा छ तर यसको अलावा आफ्नो पार्टनरको शरीरका अरु भागलाई पनि ध्यान दिनुहोस् । घुँडा, नाडी, पिठ्युँ र पेट महिला र पुरुषहरुका लागि बढी संबेदनशील हुने भएका कारण यी भागहरुलाई सुम्सुम्याउने गरेमा बढि यौनसन्तुष्टि प्राप्त हुन्छ । ४। आफ्नो तौल पार्टनरमा थुपर्नुः यदि तपाईं महिला हुनुहुन्छ भने पनि आफूलाई आफ्नो पार्टनरलाई सुम्पनु राम्रो कुरा हो तर यदि तपाईं आफ्नो पार्टनरको माथि बसिरहनुभएको छ भने सास फेर्न नसक्ने गरेर आफ्नो तौल उनीहरुमाथि नथुपार्नुहोस् यसले सेक्स मुड बिगार्ने सम्भावना निकै हुन्छ । ५। चरमोत्कर्ष निकै चाँडै– ढिलोः यो बुँदा पुरुषहरुका लागि उपयुक्त हुन्छ ।
पुरुषहरुले सही समयमा चरमोत्कर्षमा पुग्नको लागि आफ्नो मांसपेशीलाई कन्ट्रोल गर्नसक्न पर्छ । यदि चरमोत्कर्षमा छिट्टै पुग्नुभयो भने तपाईंले आफ्नो पार्टनरलाई आनन्द दिन सक्नुहुन्न र यदि धेरै ढिला गर्नुभयो भने पनि बोर मानेर गर्नुहुनेछ